فصل اقتصاد – عضو کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس گفت: برای مبارزه جدی با فساد باید دو موضوع را مورد توجه قرار داد؛ نحوه قانون گذاری که باید قابل تفسیر نباشد بلکه خیلی شفاف باشد. دومین مسئله هم صحت و سلامت عملکرد مدیران است.
برنامه «بدون خط خوردگی» رادیو گفت و گو با موضوع ریشه های شکل گیری فساد اقتصادی و امضاهای طلایی و با حضور دکتر محمد علی پورمختار عضو کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی روانه آنتن شد.
محمد علی پورمختار در آغاز با بیان اینکه قانون گذار به دستگاه های اجرایی اختیاراتی برای تنظیم و تدبیر امور و مسائل کشور داده است، گفت: این اقدام قانون گذار، با وجود آنکه برای تسهیل امور کشور است، اما زمینه استفاده از امضاهای طلایی می شود که ممکن است به رانت و فساد و یا تبعیض های ناروا منجر شود.
وی تصریح کرد: البته قانون گذار نمی تواند همه جزئیات را در قانون ذکر کند و دست مجری را هم ببندد زیرا در این صورت دستگاه های اجرایی برای هر امر جدیدی که حادث می شود، به قانون گذار مراجعه کند، زمان زیادی برای این مسئله برده می شود.
عضو کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس در گفتگو با رادیو گفت و گو بیان کرد: آنچه اهمیت دارد سلامت کار و وفاداری دستگاه های اجرایی به اصول اخلاقی، انسانی و قانونی است. از سوی دیگر، نقش دستگاه های نظارتی اساسی و مهم است و آن ها باید تدوین گر نحوه کارکرد و عملکرد و تصمیمات مدیران و دستگاه ها باشند تا امضاهای طلایی و فساد اقتصادی شکل نگیرد.
وی با بیان اینکه قانون گذار نیز می تواند با تعیین چارچوب های مشخص، تا حدود زیادی از ایجاد امضاهای طلایی جلوگیری کند، عنوان کرد: در قوانین بسیاری از کشورها، آئین دادرسی بیش از هزار و ۳۰۰ ماده است و ریز مسائل در آن ها بیان شده است تا تخطی صورت نگیرد اما در ایران نهایتا ۵۰۰ ماده کلیات آئین دادرسی توسط مجلس تصویب شده است و جزئیات اجرا و تشخیص بر عهده قاضی سپرده شده است.
پورمختار تاکید کرد: برای مبارزه جدی با فساد باید دو موضوع را مورد توجه قرار داد؛ نحوه قانون گذاری که باید قابل تفسیر نباشد بلکه خیلی شفاف باشد تا امکان برداشت های مختلف را از بین ببرد. دومین مسئله هم صحت و سلامت عملکرد مدیران است.
این نماینده مجلس با اشاره به اینکه وزارت خانه ها و دستگاه های اجرایی به دلیل وجود دستگاه های نظارتی خارج از سازمان مطلبوع شان، خود را بی نیاز از نظارت می بینند، اظهار کرد: عدم وجود نظارت در داخل خود دستگاه یک مشکل اساسی است زیرا مدیران خود دستگاه ها در جریان جزئیات هستند و راحت تر از دستگاه های بیرونی می توانند نظارت کنند.